1. Topologia miejsca – „obraz miłosierdzia”

Koncepcja sanktuarium została pomyślana jako czytelny „obraz miłosierdzia” zapisany w topografii terenu. Promienie łaski wypływają z serca Jezusa – a w Jego sercu jest również cierpienie Krzyża. Dlatego Krzyż stanowi centrum kompozycji, jak w symbolice św. Małgorzaty Marii Alacoque: miłosierdzie i odkupienie nie są oddzielone, lecz przenikają się w jednym znaku. Wszystkie główne osie widokowe i sekwencje ruchu pielgrzymów podporządkowano temu przesłaniu, tak aby przestrzeń prowadziła od zaproszenia i modlitwy ku celebracji oraz dziękczynieniu.

2. Wzgórze Tanwaki – naturalny próg Sanktuarium

Wzgórze Tanwaki jest łagodnym wyniesieniem dominującym nad otoczeniem sawanny. To wyniesienie staje się teologiczną metaforą: wejście „ku górze” prowadzi wiernych z codzienności na spotkanie z Miłosierdziem. Z daleka wzrok przyciąga Krzyż na szczycie – widzialny znak orientacyjny dla pielgrzymów przybywających do sanktuarium oraz dla mieszkańców południowej części Wagadugu. Naturalna ekspozycja wzgórza pozwala, aby sanktuarium było rozpoznawalne w pejzażu i jednocześnie sprzyjało ciszy, skupieniu oraz etapowemu przeżywaniu drogi.

3. Serce topologii: Krzyż, Golgota i Grota Grobu Pańskiego

W centrum „serca” sanktuarium znajduje się Krzyż – znak odkupienia wpisany w samo centrum kompozycji. U stóp Golgoty przewidziano grotę Grobu Pańskiego, jednak grób nie staje się punktem zatrzymania: jest „przyćmiony” postacią Zmartwychwstałego Jezusa pełnego Miłości. Przesłanie nadziei jest konkretne i pedagogiczne: idąc z Golgoty widzimy Zmartwychwstanie „poza grobem”, ale trzeba wejść do groty – zostawić w grobie grzech i ciężar zła, oddać je Panu – a następnie wyjść dalej. Przed grobem celowo nie projektuje się „rozległej strefy postoju”: nie wolno zatrzymywać się przy grobie, lecz kontynuować drogę ku Zmartwychwstaniu (stacja XV).

Symbolicznie i przestrzennie ten sens podkreśla mur podtrzymujący, który oddziela pielgrzyma od wnętrza groty. W wąskiej szczelinie widokowej pojawia się jednocześnie znak Golgoty i Zmartwychwstania: Chrystus Ukrzyżowany oraz Chrystus Zmartwychwstały. Wierni, którzy gromadzą się w tej części, są jakby „otoczeni promieniami” wypływającymi z serca Jezusa – zanurzeni w Oceanie Miłosierdzia, wpisanym w rzeźbę terenu i układ murów.

4. Kaplica na szczycie – kulminacja dziękczynienia

Kaplica na szczycie wzgórza stanowi kulminację drogi pielgrzymiej i miejsce dziękczynienia. Jej prosta, jasna bryła kontrastuje z ciepłą czerwienią ziemi Sahelu, podkreślając odrębność przestrzeni sacrum. Krzyż wyrastający ponad kaplicą wzmacnia pionową oś miejsca i pozostaje znakiem widzialnym z daleka. Kaplica nie jest obiektem odizolowanym, lecz domknięciem sekwencji: od zaproszenia, przez modlitwę i celebrację, po wejście w ciszę i wdzięczność.

5. Ścieżka Modlitwy – rytm różańcowy i pasyjny

Droga na wzgórze ma charakter modlitewny: rytmizują ją kapliczki i miejsca zatrzymań. To przestrzeń różańcowa i pasyjna, która wprowadza w misterium „od Golgoty ku Zmartwychwstaniu”. Kapliczki dają cień i chwilę wytchnienia w gorącym klimacie Sahelu, a zaprojektowana zieleń – dobrana pod kątem odporności na suszę i retencji wody – łagodzi temperaturę oraz prowadzi pielgrzyma w skupieniu ku centrum.

6. Droga Krzyżowa – od alei miłosierdzia do Golgoty i Stacji XV

Droga Krzyżowa jest jednym z kluczowych elementów rozwoju sanktuarium. Powinna rozpoczynać się przy głównej alei miłosierdzia, zapraszając do drogi „z samym Jezusem”, i prowadzić aż do Golgoty. Stacja XIII ma rangę szczególną: Maryja stoi przy Krzyżu, bierze Jezusa i towarzyszy Mu od Krzyża do Grobu – jest pośredniczką w najboleśniejszych chwilach życia człowieka. Po wejściu do groty i przejściu ku Stacji XV (Zmartwychwstanie) pielgrzym nie kończy drogi na ołtarzu, lecz kieruje się do strefy ciszy i skupienia.

Zejście „przez” ołtarz na esplanadę w dni powszednie powinno być dla pielgrzymów ograniczone, aby przestrzeń prezbiterium nie stawała się ciągiem tranzytowym. Ruch należy prowadzić wyznaczonymi obejściami do miejsc modlitwy, adoracji oraz do stref pojednania.

7. Esplanada i ołtarz polowy – liturgia osadzona w Misterium Paschalnym

Esplanada mieści zgromadzenie wiernych podczas dużych celebracji. Modułowe ławy oraz czytelne pasy komunikacyjne ułatwiają organizację, porządek i bezpieczeństwo zgromadzeń. Sekcja ołtarza zachowuje wyraźną oś widokową na Krzyż i grotę, aby liturgia pozostała wizualnie i duchowo „osadzona” w Misterium Paschalnym.

W centrum ołtarza polowego znajduje się figura Zmartwychwstałego Chrystusa: gest rozpostartych rąk oznacza błogosławieństwo, pojednanie i posłanie. Po bokach zaprojektowano lekkie zadaszenia o formie „żagli” – nawiązanie do wiatru Ducha Świętego i jednocześnie praktyczną osłonę dla celebransów i scholi.

8. Duszpasterstwo pojednania – „ręka, która błogosławi”

Drugim najważniejszym elementem topologii – obok Krzyża i paschalnego przejścia przez grób ku Zmartwychwstaniu – jest błogosławieństwo Zmartwychwstałego: Jego ręka, ręka, która błogosławi. Ten gest jest jak sakrament pojednania i jak gest miłości: jest Kościołem, jest Sanktuarium.

Dlatego wokół esplanady przewidziano strefy ciszy, rachunku sumienia i spowiedzi (konfesjonały w cieniu), tak aby celebracja łączyła się z praktyką miłosierdzia na co dzień. Przestrzeń sanktuarium ma prowadzić nie tylko do udziału w liturgii, lecz do realnego powrotu do Boga i odnowionego życia.

9. Brama Nadziei, plac wejściowy i Aleja Palmowa – zaproszenie do drogi

Wejście do sanktuarium rozpoczyna się od Bramy Nadziei (ujętej w projekcie jako element otwierający i porządkujący ruch). Dalej rozciąga się plac wejściowy – przestrzeń pierwszego spotkania, informacji i zgromadzeń. Z placu prowadzi Aleja Palmowa – symbol pokoju i tryumfu życia – stanowiąca przestrzeń procesji, katechezy pod gołym niebem i wspólnotowego przejścia ku esplanadzie. Jasna posadzka odbija promienie słońca, poprawiając czytelność, komfort i bezpieczeństwo ruchu.

10. Matka Miłosierdzia – obecność przy wejściu i przy Krzyżu

Uzupełnieniem przesłania miłosierdzia jest postać Matki Bożej – Matki Miłosierdzia. Figura znajduje się przy wejściu, widoczna z ulicy, zapraszająca jak Matka, która bierze za rękę i prowadzi do Jezusa. Jednocześnie jej obecność nie może zostać oddzielona od Golgoty: Maryja współcierpi i uczestniczy w odkupieniu. W logice Drogi Krzyżowej towarzyszy od stacji XIII – gdzie bierze Jezusa i idzie z Nim do grobu – aż po poranek Zmartwychwstania.

11. Architektura klimatu Sahelu – materiały, zieleń, światło

Architektura sanktuarium jest świadomie oszczędna, łatwa w wznoszeniu i utrzymaniu. Biel form kontrastuje z ciepłą czerwienią ziemi, podkreślając sakralny charakter obiektów. Zieleń dobierana jest pod kątem odporności na suszę i retencji wody, aby łagodzić mikroklimat. Światło – często ostre – zostaje zmiękczone przez wprowadzenie zadaszeń, pergoli oraz cieniujących nasadzeń, co pozwala użytkować przestrzeń także podczas upałów.

12. Strefy towarzyszące i program rozwojowy

W projekcie zaznaczono strefy przeznaczone dla pielgrzymów: punkt informacji, toalety oraz przestrzeń księgarni / artykułów dewocyjnych. Ich lokalizacja i wymiary zostały na tym etapie zarezerwowane w sposób wstępny i wymagają dopracowania wraz z pełnym programem funkcjonalnym. Podobnie dom pielgrzyma powinien być traktowany jako odrębny temat projektowy, wymagający osobnej analizy potrzeb i etapowania inwestycji. Zaplecza techniczne, dojazdy i strefy serwisowe wkomponowano tak, aby nie zakłócały osi pielgrzymiej i charakteru modlitewnego miejsca.

13. Założenie w skali – sekwencja: zaproszenie, modlitwa, celebracja, dziękczynienie

W ujęciu całościowym widoczne są: wzgórze z Krzyżem i grotą, esplanada z ołtarzem polowym, Brama Nadziei, plac wejściowy z Aleją Palmową oraz strefy towarzyszące (zieleń, dojścia, zaplecza i miejsca techniczne). Logika ruchu – od bramy i placu, przez aleję, ku esplanadzie i na wzgórze – tworzy czytelną sekwencję: zaproszenie, modlitwa, celebracja, dziękczynienie. W ten sposób sanktuarium staje się nie tylko układem obiektów, lecz drogą przeżywaną – topografią łaski i pojednania.